U bent hier

MDR Diagnostiek en behandeling van het prikkelbaredarmsyndroom

In deze richtlijn staan aanbevelingen voor diagnostiek en behandeling van volwassen patiënten met PDS in de eerste en tweede lijn. Daar waar nodig gaat de richtlijn in op de behandeling door andere zorgverleners zoals psychologen en diëtisten. Ook een aantal sociaal-economische aspecten van PDS komt aan bod.

Aanleiding  

Het prikkelbaredarmsyndroom (PDS) is de meest voorkomende functionele darmaandoening in zowel de eerste als de tweede lijn. Het ontstaansmechanisme van PDS is nog niet opgehelderd. PDS lijkt multifactorieel bepaald, waarbij verhoogde sensitiviteit en abnormale motiliteit van de darmen, psychosociale factoren en voorafgaande infecties een rol spelen.

Bij de diagnostiek en behandeling van patiënten met PDS doet zich een aantal knelpunten voor:

  1. De inzichten en verwachtingen van patiënten komen niet overeen met die van de behandelend artsen.
  2. Er is onvoldoende overeenstemming over de gehanteerde definitie.
  3. Er is geen overeenstemming over het te voeren diagnostisch beleid.
  4. Er wordt onvoldoende gebruikgemaakt van bewezen effectieve behandelingen (leefstijlinterventies, medicatie, psychologische interventies)
  5. De taakverdeling tussen de eerste en tweede lijn is onduidelijk.
  6. PDS is een aanzienlijk sociaal-maatschappelijk en -economisch probleem dat leidt tot een verminderde kwaliteit van leven en een verhoogde kans op ziekteverzuim, wat kan leiden tot participatieproblemen.

Vanwege bovenstaande redenen is besloten een nieuwe landelijke multidisciplinaire richtlijn op te stellen, die rekening houdt met deze gesignaleerde knelpunten.