U bent hier

Vertrouwensbalans

Rob Dijkstra- 3 maart, 2015

De laatste jaren hebben richtlijnen een almaar belangrijker rol gekregen. Ook ondersteunt de computer ons steeds meer, met richtlijnen binnen het HIS, met SOEP-registratie, met het elektronisch voorschrijfsysteem, met contra-indicaties en medicatiebewaking, en met het coderen van diagnoses.

Mochten we dan toch nog iets overslaan, dan helpt NHGDoc ons hieraan herinneren. Prima allemaal! Maar er zit ook een andere kant aan, namelijk dat richtlijnen een andere functie krijgen. Die dienen niet meer alleen als samenvattingen van wetenschap, maar ook als inkoopdocumenten waaraan een uitgebreide registratie ten basis ligt. Vooral in de chronische zorg en bij onze praktijkondersteuners kan dit leiden tot meer aandacht voor het registreren dan voor de patiënt. Er ontstaat als het ware een performance infarct: je komt niet aan je eigenlijke werk toe door alle verplichte secundaire handelingen. En waarom is dat eigenlijk? Om te controleren of we alles wel doen? Of om te voldoen aan onze contractverplichtingen en zorgverzekeraars in staat te stellen onderscheidend in te kopen?

Terwijl de patiënt vóór ons zit, hebben we de kennis uit richtlijnen ergens in ons hoofd, in de kast of in onze computer. Die richtlijnen nemen geen besluiten… dat doet u, samen met de patiënt, op basis van de kennis die u onderling uitwisselt. Een goede registratie van hoofdzaken is dan heus van belang en goede indicatoren zijn prima om inzicht te krijgen in het eigen handelen en voor het verbeteren van de kwaliteit. Maar dit moet wel gebeuren op hoofdlijnen en niet op details, die vult u zelf wel in.

De balans tussen vertrouwen en controle mag wat mij betreft meer naar vertrouwen doorslaan. Maar dat vraagt dan wel van ons om transparant te zijn over de kernelementen van de huisartsenzorg.

Dr Rob Dijkstra, huisarts,

bestuursvoorzitter NHG