U bent hier

Patiëntgeheim

Rob Dijkstra- 9 juni, 2015

Ik ben ervan overtuigd dat wij huisartsen ons grondig houden aan ons beroepsgeheim en ervoor zorgen dat we alleen medische informatie verstrekken met toestemming van de patiënt.

Toch wordt informatie steeds vaker langs onverwachte wegen gedeeld. Het 14-jarige meisje dat vroeger stiekem bij de dokter om de pil kon vragen, moet nu voor haar ouders een smoes verzinnen als het overzicht van de zorgverzekeraar thuis binnenkomt. En welke informatie delen we tijdens de besprekingen over patiënten met het sociale wijkteam, waarbij ook de wijkagent aanwezig is?

In het afgelopen jaar, en dan vooral bij de overgang van de zorg naar de gemeente, kreeg ik steeds vaker verzoeken van patiënten om een uitdraai van hun dossier. Dat hield dan verband met een aangevraagde dienst of voorziening. Maar staat de patiënt daar inhoudelijk wel achter? Geheel vrijblijvend is dat namelijk niet, want de toekenning van zo’n dienst of voorziening hangt wellicht af van de verstrekte informatie.

Met de toenemende ontsluiting van medische dossiers en de plannen voor persoonlijke gezondheidsdossiers krijgt de patiënt rechtstreeks toegang tot zijn medische gegevens. De vraag is echter of de patiënt wel voldoende mogelijkheden heeft om zich te beschermen tegen de invloed van opsporingsdiensten, verzekeraars, hypotheekverstrekkers of andere financiële instellingen. Want die kunnen voorwaarden stellen of zoveel druk uitoefenen dat de patiënt wat al te gemakkelijk zijn gegevens verstrekt.

We staan aan het begin van een grootschalige digitale gegevensuitwisseling met de patiënt en dat is goed. Maar laten we daarbij wel voorop stellen dat de patiënt mag weigeren inzage te geven in zijn gegevens. Dat patiëntgeheim is net zo belangrijk voor het vertrouwen in de zorg als ons medisch beroepsgeheim.

Dr Rob Dijkstra, huisarts,
bestuursvoorzitter NHG