U bent hier

Groen

Rob Dijkstra- 30 juli, 2013

Is het een doel op zich om de patiënt toegang te geven tot het huisartsendossier? In diverse presentaties tijdens het WONCA-congres in Praag kwam aan de orde in hoeverre dit succesvol was gebleken. Een deel van de patiënten stelden het op prijs; huisartsen waren terughoudender. Maar in hoeverre dit echt voldoet aan de vraag van de patiënt werd niet echt duidelijk. De legitimering kwam er vooral op neer dat inzage in het dossier een wettelijk recht is.

Wij huisartsen houden al decennialang de gegevens over onze patiënten bij. Vroeger gebruikten we de groene kaart die – mits je een leesbaar handschrift had – in elk geval overzichtelijk was. Die kaart is niet voor niets vervangen door het elektronisch medisch dossier, dat veel meer mogelijkheden bied. De NPCF berichtte onlangs over het persoonlijk gezondheidsdossier, waarmee de patiënt toegang zou hebben tot alle medische dossiers die betrekking op hem hebben, met de mogelijkheid om zelf aantekeningen te maken en de gegevens van de zorgverlener aan te vullen. Genoemd argument is dat de gegevens immers van de patiënt zijn.
Het initiatief van de NPCF is op zich prima, maar ik denk dat je er met het simpelweg inpluggen in een medisch dossier niet bent. Problemen en behandelingen, lab- en meetgegevens moeten dan direct worden gekoppeld aan adequaat voorlichtingsmateriaal, zodat de patiënt het begrijpt en er iets mee kan.

Misschien is het goed om eens samen met de patiënt op papier te zetten wat die nodig heeft. Wie weet kan dit dan worden omgezet in een zinvolle app.

Rob Dijkstra