U bent hier

Column Rob Dijkstra, Wijkgerichte zorg

Rob Dijkstra- 30 oktober, 2017

Zorg in de buurt als het kan en ver weg als het moet. Dit hebben we gesteld in onze toekomstvisie. Met die opmerking doelden we vooral op de verdeling tussen eerste- en tweedelijnszorg, maar hij gaat ook op voor de zorg die we aan patiënten in de wijk geven.

Onze patiënten worden ouder en hebben vaker meerdere en complexere problemen. Dat vraagt om meer samenwerking met andere zorgverleners. Daarbij helpt het als je de zorgverleners om je heen kent: contact is gemakkelijker gelegd, en als je elkaar kent heb je minder uitleg nodig. Het helpt de huisarts ook om een juiste afstemming met het sociale domein te hebben, want als we geconfronteerd worden met eenzaamheid of armoede kunnen we dit niet oplossen, maar moeten we wel de verbinding kunnen maken met de keten.

Ik vind het daarom van belang dat we ervoor zorgen dat onze patiënten in ons directe verzorgingsgebied wonen. Ik ken een huisarts de op zijn vingers werd getikt omdat hij de inschrijving van een patiënt uit een andere plaats, met voldoende huisartsen, weigerde omdat hij een voorstander was van zorg in de buurt. De patiënt had berekend dat de huisarts binnen vijftien minuten bij hem thuis kon zijn. Hier wordt de norm dat we binnen vijftien minuten bij een spoedgeval willen zijn omgedraaid en daar kan ik me enorm over opwinden. Als we wijkgericht werken goed mogelijk willen maken, zullen onze patiënten in deze wijk moeten wonen, zal de gemeente een goed aanbod moeten hebben volgens de wijkscan, organiseren we een vast team van zorgverleners in de wijk, en hebben we tijd voor afstemming.

Rob Dijkstra

 

Zie ook Toekomstvisie Huisartsenzorg 2022, de gezamenlijke visie van de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) en het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG).